لفور سرزمین من -تراچشم در راه است

اتّا دَریو برمه دارمِه ، مره مَشتَسه نواجش (یک دریا گریه ام، پراز ناله و نوا)

هولِ این دارمه بِوارم ،جایِ اَثری خون بِیهِ چِش( می ترسم ببارم وخون جای اشک از چشمانم سرازیر شود)

مِه زِلیخا ناره کنده،سنگِ دِلّ پاره کنده (دل سنگ از ناله های یارم پاره می شود)

ویشه از داغ وِ خالی،نامِرال موندنه نامِش(از داغ او بیشه خالی از اهوان است)

بی وِ من کُورمِه بهارِّ،ساز و سرنای نفارَّ(بی او نه دربند بهارم و نه ساز و آواز کومه های شالیزار)

زَمبه سَر سَرّ تیناری،مثلِ بلبل دارمِه خُندش(بر سر می زنم و چونان بلبل به آواز می خوانم)

مَله گرد هَسِّمِه عاشق،تِسِّه خَندمبه شِه سُودّ ِ(کوچه گرد عاشقم و شرح پریشانی خود می دهم)

من اگه اینتی نَخَندم ، گیرنه عِشق پکفا لِش(که اگر چنین نکنم عشق به غربت خود می رسد)

وقتی وَندنّه مِه تکّ ِ،تا نخوندم دلِ سودّ ِ(وقتی حکم به بستن دهانم می دهند تا صدای دل برنخیزد)

دِل ندارنّه گونم،بی درو هَسّنه ناخش!(به گمانم بیمارانی هستند بی دل)

دیمّ ِ لپاسه ی پشتی،دارمه مثلِ تَش ِ اَنگشت(صورتم از سیلی سرخ آتشگون است)

 مره هاجیش دَره،تیفون-مه بریمِ خنده ره نِش(پر از ترس و طوفانم ،به خنده ام منگر)

کِمبه دِسمال،چِشِ نَمّ،وَرمه دفتر،دلِ غَمّ (نم چشمان را به دستمال و غم دل را به دفتر می برم)

تا که رِ هایره شماجه،چشِ اثری،دِلِ وارش..!  (تا دیار شما به سیل بارش دیده و دل درآید..!)